Udało mi się w końcu znaleźć trochę czasu i obejrzeć część zaległych rzeczy, w tym trzeci sezon jednego z moich ulubionych, jeszcze nie zakończonych, seriali -
Treme Davida Simona, twórcy między innymi
The Wire. Akcja tego serialu umieszczona została w Nowym Orleanie po przejściu huraganu Katrina. Na opowieść, podobnie jak
The Wire składa się ogromna ilość wątków, różnorodnych, skomplikowanych bohaterów z najrozmaitszych środowisk i choć czasem oglądając serial można odnieść wrażenie, że mamy do czynienia z chaosem, poskładaną z niepasujących do siebie elementów wielobarwną układanką, to właśnie ten sposób opowiadania sprawia, że historia podnoszącego się po klęsce miasta wydaje się być kompletna.
Problemy odbudowującego się miasta pokazane zostały przez pryzmat różnych środowisk. I tak mamy tu przede wszystkim historie muzyków, a właściwie różnych scen muzycznych, wielokolorowy koktajl muzycznych stylów od różnorodnych odmian jazzu, przez hip hop, aż po heavy metal. Bardzo często autorzy wykorzystują właśnie muzykę do łączenia ze sobą różnych wątków fabularnych, lecz nigdy nie jest ona tylko tłem, a zawsze równoprawnym aktorem. Inna sprawa, że Nowy Orlean to z pewnością nie miasto dla ludzi szukających spokoju i ciszy - muzyka w najróżniejszych formach, zawsze głośnych obecna jest wszędzie i o każdej porze.
Drugie środowisko, to restauratorzy i szefowie kuchni. Także i w tym przypadku autorzy nie ograniczają się do opisania historii jednej restauracji i starali się pokazać kompletny obraz miasta, od tanich spelunek, przez muzyczne kluby po wyszukane restauracje serwujące wykwintne dania w niezwykle atrakcyjny sposób, stawiające nacisk na sztukę kulinarną, przez duże 'SZ'. Wszystko to otoczone przez z trudem odbudowywane, odgruzowywane domy.
Kolejną grupą to różne lokalne społeczności, takie jak kolorowi indianie mardi gras pracowicie wyszywający niesamowite, wielobarwne stroje szykując się na coroczne parady i do walki o tytuł najpiękniej ubranego, czy azjatyckiego pochodzenia rybacy łowiący pracowicie ryby, próbujący powiązać koniec z końcem.
A to dopiero początek ogromnej ilości poruszanych tematów. Kolejnym wątkiem są sprawy kryminalne, tarcia w policji, próby sił między różnymi urzędami, prokuraturę, sądy... A to przecież nie wszystko. Są też budowlańcy, przedsiębiorcy próbujący zarobić na wszystkim, szkoła i problemy edukacyjne, starzejący się 'wielcy' jazzmani, jest samo miasto dotknięte powodzią, narkotyki, młodzieńcze miłości... Można by jeszcze długo wymieniać.
Wszystkie te tematy łączą się w typowy dla Simona sposób, nie dominując, nie odbierając miejsca innym. Każdy wątek wydaje się być równie ważny i tak jest w rzeczywistości. Ale pomimo tak wielkiej ilości opowiadanych historii, każda z nich ma swoje mocne momenty i satysfakcjonujące zakończenie. Wszytko to sprawia, że
Treme to jeden z najciekawszych seriali obecnych na antenie, dumnie kontynuujący tradycję HBO. Bardzo polecam i żałuję, że zostało już tylko kilka odcinków - niestety HBO ogłosiło zakończenie serii.
No to pierwsza rozmowa nagrana. Dziś odwiedziłem niezależne (czy takie jest w rzeczywistości nie udało nam się do końca rozstrzygnąć w trakcie rozmowy) studio 11 Bit Studios, które odpowiedzialne jest za takie tytuły jak Anomaly, jak sami twórcy ją nazywają, odwrócony tower defense, śliczny, oniryczny Sleepwalker's Journey czy posiadający świetną ścieżkę dźwiękową Funky Smuglers. Przed rozmową miałem okropnego stracha i nerwy utrudniały koncentrację, ale niemal od pierwszej minuty spędzonej w siedzibie studia emocje opadły. Miła pani z recepcji wskazała mi wygodną kanapę obok imponujących rozmiarów telewizora i kolumn, obok których rozłożona była cała masa sprzętu, którego poza konsolą nie byłem w stanie rozkminić. Ale w tym przesyconym technologią środowisku panował jakiś dziwny spokój, wszyscy zostawiali buty przy wejściu i na boso dreptali pomiędzy biurkami, które aż uginały się pod ciężarem komputerów. Jeszcze bardziej domowo i przytulnie zrobiło się kiedy przyszłą pani z jedzeniem i wszyscy oderwali się od ekranów by razem zjeść i pogadać. Niesamowicie fajna atmosfera. Sama rozmowa była bardzo interesująca i, pomimo drobnych usterek technicznych (pieprzony sprzęt), przebiegłą dowiedziałem się wielu ciekawych rzeczy. Za kilka godzin wrzucę do podcastu. Mam nadzieję, że wam się spodoba.
No to trzeci sezon za nami. Mam wrażenie, że trochę lepszy od dwóch poprzednich. Przede wszystkim udało mu się uniknąć choroby, o której wcześniej pisałem, dzielenia sezonu na dwie połowy. Tak było w przypadku pierwszego i drugiego sezonu The killing oraz The Walking Dead czy Breaking bad. Tym razem udało się Veenie Sud, show runnerce serialu opowiedzieć zamkniętą w dwunastu odcinkach historię. Podobnie do dwóch pierwszych sezonów, jest ona mroczną opowieścią o ludzkich słabościach, poczuciu winy, w której do ostatniej chwili absolutnie każdy może być mordercą. I o ile serial trzyma poziom, sprawnie grając na emocjach oglądającego, to trzymanie do końca w niepewności wydaje mi się jednak pewną słabością The killing, który w ostatnich kilku minutach gorączkowo stara się wyjaśnić motywację mordercy/morderczyni (żeby nie zdradzać). Nie wiem, może się mylę, ale zupełnie nie zdziwiłbym się, gdyby zabijał ktoś, a takie, a nie inne rozwiązanie wydaje mi się podyktowane głównie emocjonalnym wydźwiękiem relacji między protagonistami a zabójczynią/zabójcą. 
Kolejną grupą to różne lokalne społeczności, takie jak kolorowi indianie mardi gras pracowicie wyszywający niesamowite, wielobarwne stroje szykując się na coroczne parady i do walki o tytuł najpiękniej ubranego, czy azjatyckiego pochodzenia rybacy łowiący pracowicie ryby, próbujący powiązać koniec z końcem.